چند روز قبل برنامه اي را از تلويزيون ديدم كه مانند تيزرهاي تبليغاتي مونوريل كه زيبا ساخته شده بود در خصوص تغيير دائقه مردم براي استفاده بيشتر از نان هاي صنعتي  گزارشي با آب و تاب فراوان نمايش مي داد. اما نكته اي كه در اين برنامه به وضوح مشاهده مي شد و بارهااعلام گرديد عدم امادگي جامعه براي پذيرش اين چنين نان هايي بود و مشكلاتي از قبيل نبود زير ساخت هاي لازم براي صنعتي شدن و يا ماشين هاي خاص براي توليد چنين نان هايي توجهي به ان نشده بود.
با خودم فكر كردم كه به عنوان يك عنصر فرهنگي چطور مي توانم با جهت دهي فكري و آماده سازي قلمي  ذائقه مردم را به تدريج  تغيير دهم تا  يارانه نان نيز برداشته شود و اين بركت خدا حيف و ميل نشود.
اما با نيم نگاهي به غذاهاي موجود سر سفره خانواده ها مثل نيمرو (ببخشيد غذاي پولدارها}، املت ( غذاي اغنيا )، آبگوشت ( غذاي از ما بهترون) ، كشك بادنجان (......)، ميرزا قاسمي(......) ، اشكنه ، دوغ گرمه ، كله گنجشكي و هزاران غداي محلي كه قوميت هاي مختلف با بربري ‌و سنگك و تافتون و .... مي خورند تا با توجه به حجم غذا و تعداد زياد نان شكم هاي بچه هايشان راسير كنند ، متوجه شدم كه كار سختي است و شايد محال چراكه ما با اين همه كار فرهنگي هنوز نتوانسته ايم تجارت الكترونيك و رايانه اي انجام دادن امور را فرهنگ سازي كنيم حالا چطوري مي خواهيم ذائقه مردم اين كشور را كه به دليل قوميت هاي مختلف تفاوت هاي زيادي دارد تغيير دهيم .اما توي همين فكر و خيال ها بودم كه متوجه شدم الان كه فصل انتخابات است فضاي جامعه آماده است تا از اين قول هاي لوكس و تزئيني داده شود بعد از آن ميتوانيم  بگوييم كه با برنامه ريزي مي توان ضايعات نان هاي بومي رابا فرهنگ درست مصرف كردن به حداقل رساند و ديگر نيازي به تغيير ذائقه مردم نيست؟